NOCTURNO

NOCTURNO

 

Non, je ne suis jamais seul

Avec ma solitude...

(G. Moustaki)

 

Intre apreixado de lúa,

Escintilar de estrelas ao lonxe,

Ceo nocturno.

 

Ao meu carón

Un verdadeiro amigo,

O meu canciño,

Óense os grilos na noite,

O meu pensamento cavila

Nos traballos da vida

E da morte.

 

Agora gozo

Da miña soidade,

Realmente estou só?

O home está só?

 

Enriba habitan milleiros

De estrelas,

O meu can lambe a miña man,

Os grilos e as carricantas

Non deixan de cantar.

 

A miña mente bule

Presencias de seres idos,

Ausencias de seres queridos.

Dentro, na casa,

Agardan por min.

 

Estou só coa miña soidade,

Soidade acompañada.

Aloumiño ao meu querido can,

Nesta noite

Tenra de verán,

No alto escintilan as estrelas.

 

Xermán Torres

 

(En Cabanas-Salcedo, 11:15 h. do IX-VII-MMVIII)

2 comentarios:

Xán de Sobradelo dijo...

a composición do poema recordame un pouco a estructuración da obra "chove en Macondo", de un destacado escritor sudamericano. Ben o poema, ten forza, pero faltalle algo... quizais un maior implicación do autor coa obra, co poema.

Anónimo dijo...

Estimadoo Germán, o home morre solo, non vín aninguén morrer acompañado. Mais vivir, sempre vive a compañado, o que camiña por fora e o que pensa por dentro. Saudos, Ceneme

Publicar un comentario

" Piensa si lo que vas a decir es más hermoso que el silencio"

Powered by Dhn © 2008-2009 Grupo Brétema • Agrupación Poética Brétema de Vigo • Grupo Brétema
La Agrupación Poética Brétema de Vigo, Se reserva todos los Derechos.