A BELEZA DUN POVO
¿Por que estas morrendo Galicia?
Se nas túas terras hai riqueza
e ti es a nai desta vila
tan entrañábel e mariñeira.
Tes uns mares de envexa,
a casta de un antigo folclore,
ese sol que nunca nos deixa,
a beleza perenne dos horizontes.
A choiva e o símbolo da riqueza,
o mana de un pobo feiticeiro,
a zume dos deus para a grandeza
neste leito cheo de amor e agradecemento.
¿Por que agonizas no teu lar?
Se as fontes dos recursos seguen manando
e contas con esa terra e mar
que te seguen loando.
¿Quen osa poñerche fronteiras?
mentres vai negando a túa existencia,
depreciándote sen darche tregua
nesa loita tan ancestral.
¿Quen se atreve a romper o teu mapa?
a enterrar o fuero da túa historia,
a burlar outra batalla...
con aires de patriota.
¡Tristura! Para esta gran terra
Que vive ceibe no mundo
e non concibe a blasfemia
de eses chamados corruptos.
¡Bagoas! de impotencia derramadas,
a escravitude como punto final,
a desolación dunha batalla
o choro dun neno o pasar.
¡Delirio desta Galicia orfa
prisioneira da era do vicio
onde todos doan a esmorga
do recuncho do seu sacrificio!
Xira choroso o rumbo do vento
mentres os rumores destellan ameazas,
cal frecha que suca os ceos
que axita de novo as armas.
Dor alleo da discordia,
a bruxula dun tempo pasado
a actualidade da memoria
a reclamación do que levaron.
¡Alma de guerreiro axitador!
A incongruencia de buscar un onte
un sereno buscando a razón
coidando dun mundo o revés.
Leito de algodón dos culpables
farrapos e deprecio para o inocente,
a blasfemia de pasar fame...
prometendo algo diferente.
Inxurias que levan a máis inxurias,
un horizonte cheo de mentiras,
un látego enchendo as tumbas,
por unha terra prometida.
¡Que o raio non rompa os logros!
¡Que non se quebre o lecer da vida!
¡Que siga a unión dos pobos...
E volvera a ser grande, a nosa Galicia!
Amante Romero Álvarez
Grupo Poético Brétema
No hay comentarios:
Publicar un comentario
" Piensa si lo que vas a decir es más hermoso que el silencio"