AHORA NOS DAMOS CUENTA

 

Ya están lejos los que tanto nos querían,

los que en vida lucharon por nosotros

que por amor y cariño no se olvidan,

donde durante el ayer lo fueron todo.

 

Ahora somos nosotros los que les admiramos,

sin dejar nunca de recordarles y quererlos,

en esa lágrima de dolor sin manos

donde nunca más volveremos a verlos.

 

Ya no están los familiares ni amigos,

se marcharon al país del más allá,

dejando para siempre el paraíso,

donde nada en la vida es realidad.

 

Se fueron para perderse en el olvido

para unirse a la lejana estrella,

que hace la noche más bella,

en este mundo siempre perdido.

 

En nuestra vida se perpetua el presente,

con la incógnita de un tiempo que se va,

donde todo se nos pierde de repente

llorando a los que nunca volverán.

 

Y mientras estamos lo somos todo

el brío el orgullo y la luz del edén,

como llamar descubriendo tesoros

y en nuestra corta vida sembrando bien.

 

Amante Romero Álvarez

Grupo Poético Brétema

ESPERANDO

 

La mirada puesta en el horizonte,

la hermosa muchacha sobre una roca,

su falda al vuelo del viento,

la melena salía a su encuentro.

 

Con los brazos a ambos lados de su cuerpo,

solo esperaba ver llegar la soñada barca,

que un día al amanecer salió a navegar

y todavía no regreso al hogar.

 

Ella esperaba a su amado,

creía que algún día vendría

feliz con una sonrisa lo recibiría,

aunque su corazón, sabía que nunca llegaría.

 

Su mente le decía,

“baja y nada hasta encontrarlo”,

lentamente se descalzo, sobre los zapatos

la falda y la blusa dejo.

 

Sujeto el cabello en una coleta,

bajo las rocas y en el agua se metió,

lentamente, brazada a brazada nado,

una luz a lo lejos a continuar la animo.

 

Nado y nado, sin fuerzas a la luz llego,

llena de felicidad a su amado encontró,

ambos al fin juntos llegaron a la eternidad

cerca, muy cerca del sol.

 

María Luisa López Castro

Grupo Poético Brétema

PASCUA

 

Recuerdo cuando te esperaba

y la ilusión pintaba los días,

en mi párvula mirada

mientras los iba desgranando.

 

Con ansia de titan,

cuando ya sentía tu aroma

y se amontonaban los platos

en la cocina.

 

Los dulces y el mazapán

sudaban de frio,

la lumbre mordía los leños,

en el hogar olía a leche tibia.

 

Mis pequeñas manos tintadas

de betún abrillantaban la ilusión

de mis zapatos y sus tesoros.

 

Y cuando asomaba el impaciente amanecer,

una simple piedra pintada

de color sobre la plantilla, valía.

 

La mañana traía juegos,

juguetes nuevos y piedras de colores,

y cuando te retirabas recogiendo

tu pompa de abalorios.

 

Mi cuerpo infante añoraba cada

uno de tus fastos recuerdos,

me hablaste de sueños,

me ocultaste lo imposible.

 

Tu carmín de acebo tintaba

mi aura nimia de audaces entelequias,

eso era cuando mi párvula

mirada te esperaba.

 

Mi retina adulta quisiera poder evitarte,

arrancar tus días del anuario

y suprimir de raíz la ubicuidad.

 

Julia Álvarez González

Grupo Poético Brétema

MI TIEMPO HERIDO

 

Sobre estas hojas tendido,

como flor que se marchita

en algún jardín de invierno.

 

Mi corazón desvalido

mientras de frio tirita

tras las ramas de mi cuerpo.

 

Apagado y desteñido

lo he arrancado, y aquí vengo

a verte mi tiempo herido.

 

Isaura Lago Álvarez

Grupo Poético Brétema

VEN PRONTIÑO O MEU CARON

 

Quérote Tanto miña meniña

ti es o meu grande amor,

es para min, o resplandor da lúa

o claro da aurora, e o calor do sol.

 

A túa linda cara, e o espello da miña alma

igual que unha rosa, de un xardín en flor,

ti serás sempre, na miña triste vida,

o alentiño do meu pobre corazón.

 

Miña queridiña, luz dos meus ollos

si ti souberas canto te Quero,

si estas lonxe, sinto no meu peito

unha dor tan grande, que me deixa cego.

 

Cando sinto na porta, ruxir o vento

penso sempre, que corres perigo,

cando vexo que Chove moito,

penso que caes no fondo dun río.

miña santiña, volve pronto meu amor

que estou cheiño de magoa,

si non ves ao meu carón.

 

Carmen Darriba Amoedo

Grupo Poético Brétema

LA ACERA

 

Llevas una vida dura,

diríase que rastrera,

vives tirada en el suelo

sin que a nadie le des pena.

 

La gente, cuando te pisa,

lo hace sin miramientos,

tirándote por encima

toda clase de desechos:

Botellas, chicles, comida,

vasos, colillas, papeles,

escupitajos, caquitas

y un montón de otras cosillas,

cuando tienen a su paso

una hermosa papelera

que con gusto acogería

toda esa porquería

que a ti te pone tan fea.

 

Hace falta más cultura

y que todos se conciencien

que tirarlo a la basura

resulta más conveniente,

pues se puede reciclar

y al mismo tiempo lograr

que sea más relajante

pasear por la ciudad.

 

Laura Falgueras Sirera

Grupo Poético Brétema

PEQUEÑECES

 

Pasa el tiempo,

la flor parece igual,

hasta un día.

 

Gaviota libre,

tierra castigada,

todo en uno.

 

Sueño los sueños,

imagino mi cielo,

caigo en picado.

 

Me tocó vivir

pero ya no existo,

igual que todos.

 

No sé, no duele,

árbol con o sin hojas,

cuestión de tiempo.

 

Ahora digo

mañana quien sabe,

seguirá el sol.

 

Árbol caído,

tormenta en el nido,

seguimos aquí.

 

Si no lloraste cuando sufría

¿Por qué lo haces ahora

que descansa?

 

Feliz, feliz responsable

pues su carga

la lleva otro.

 

Amelia García Domínguez

Grupo Poético Brétema

ESCARCHA

 

Quiero pasar la vida sin mucho material,

pero si llena de amor con el que pueda animar,

cuando amanezco triste, mis ojos

escarchados de lágrimas frías.

 

En el alma huracanado, prende la tristeza,

volando las palabras de su boca,

sin alas a mi mente dolorosas han llegado,

entre tanta tormenta mi guerra interior.

 

Decido olvidar aquello que me causo dolor,

aunque quede cicatriz de aquello que dolió,

me venga la paz y mi cuerpo tiembla

siendo aquel amor que en su día surgió.

 

Se queda el placer de tener alegría,

cuanto yo daría, ya no tengo temor,

cuanta alegría tengo

de estar llena de amor.

 

Teresa López Bastos

Grupo Poético Brétema


ENTRE ARENA Y MAR…

 

Recordando aquel camino

y mirando el callejón,

pasamos junto a la noche

encerrados en un cajón…

 

Sentados en una piedra

muy cerca de la luna

entra la arena y el mar

todo era una locura.

 

Olvidamos el cajón

y nos fuimos al obelisco

disfrutamos del monasterio

cenando allí mariscos.

 

Francisco Martínez Matamoros

Grupo Poético Brétema

Powered by Dhn © 2008-2009 Grupo Brétema • Agrupación Poética Brétema de Vigo • Grupo Brétema
La Agrupación Poética Brétema de Vigo, Se reserva todos los Derechos.