QUE IMPORTA SUFRIR

 

Corazón de invierno

¡Que lento palpitas!

con la oscura ruta

de este cielo gris.

 

Helado de frio

mi cuerpo tirita,

sin rumbo me pierdo

buscándote a ti.

 

Entre este martirio

de mi pensamiento,

en un mar de dudas

me siento morir.

 

Abre mi tormento

guárdate en mi herida,

que si yo te tengo

¿Qué importa sufrir?

 

Isaura Lago Álvarez

Grupo Poético Brétema

LAS PERSONAS

 

Hay personas en la vida,

que les gusta descaradamente,

aprovecharse de la gente buena,

generosa y desinteresada.

 

Esas personas, no piden,

exigen una compensación,

simplemente por ser tu amiga,

aunque tú, nunca le dieras esa titulación.

 

La tristeza es que consideran,

merecida dicha recompensa,

sin pensar en todo lo malo

 que han hecho en la vida.

 

Sin percatarse que mienten,

que pregonan mentiras,

como grandes verdades,

no les importa el daño que hacen.

 

Si la primera vez,

das sin que te lo pidan,

mal negocio has hecho,

a partir de dicho instante,

te queda como obligación

dar sin compensación.

 

Cuando te percatas del interés,

olvídate de dicha amistad,

no te conviene, ni te interesa,

siempre saldrás perdiendo,

una y otra vez.

 

María Luisa López Castro

Grupo Poético Brétema

PÁGINAS

 

Entre paginas seguí la lectura,

no podía dejarlo,

halle una historia que mi mente

no lograba imaginar.

 

Todo lo que leía eran páginas de un libro,

causaba intriga el suspense creado,

fue poco a poco leyendo el libro

en el halle un amigo.

 

Me dejó rastro de dudas,

pero me hizo compañía,

en ese viaje a la lectura,

páginas y páginas que escoden secretos.

 

Leyendo te animas encontrando mensajes

que tiene el libro que con sus historias

hallas en sus páginas un amigo,

que te anima la tristeza.

 

Descubro realidades en su escritura,

que llega a su destino y recordare con mimo

historias diferentes que halle

en sus páginas escritas.

 

Libros en estanterías esperando a ser leídos,

motivaros lectores a leer los libros,

a encontrar los momentos

de su eterna compañía.

 

Teresa López Bastos

Grupo Poético Brétema

A BELEZA DUN POVO

 

¿Por que estas morrendo Galicia?

Se nas túas terras hai riqueza

e ti es a nai desta vila

tan entrañábel e mariñeira.

 

Tes uns mares de envexa,

a casta de un antigo folclore,

ese sol que nunca nos deixa,

a beleza perenne dos horizontes.

 

A choiva e o símbolo da riqueza,

o mana de un pobo feiticeiro,

a zume dos deus para a grandeza

neste leito cheo de amor e agradecemento.

 

¿Por que agonizas no teu lar?

Se as fontes dos recursos seguen manando

e contas con esa terra e mar

que te seguen loando.

 

¿Quen osa poñerche fronteiras?

mentres vai negando a túa existencia,

depreciándote sen darche tregua

nesa loita tan ancestral.

 

¿Quen se atreve a romper o teu mapa?

a enterrar o fuero da túa historia,

a burlar outra batalla...

con aires de patriota.

 

¡Tristura! Para esta gran terra

Que vive ceibe no mundo

e non concibe a blasfemia

de eses chamados corruptos.

 

¡Bagoas! de impotencia derramadas,

a escravitude como punto final,

a desolación dunha batalla

o choro dun neno o pasar.

 

¡Delirio desta Galicia orfa

prisioneira da era do vicio

onde todos doan a esmorga

do recuncho do seu sacrificio!

 

Xira choroso o rumbo do vento

mentres os rumores destellan ameazas,

cal frecha que suca os ceos

que axita de novo as armas.

 

Dor alleo da discordia,

a bruxula dun tempo pasado

a actualidade da memoria

a reclamación do que levaron.

 

¡Alma de guerreiro axitador!

A incongruencia de buscar un onte

un sereno buscando a razón

coidando dun mundo o revés.

 

Leito de algodón dos culpables

farrapos e deprecio para o inocente,

a blasfemia de pasar fame...

prometendo algo diferente.

 

Inxurias que levan a máis inxurias,

un horizonte cheo de mentiras,

un látego enchendo as tumbas,

por unha terra prometida.

 

¡Que o raio non rompa os logros!

¡Que non se quebre o lecer da vida!

¡Que siga a unión dos pobos...

E volvera a ser grande, a nosa Galicia!

 

Amante Romero Álvarez

Grupo Poético Brétema

HIMNO DE ESPERANZA

 

Lejos han quedado los entretenimientos,

la ciudad con sus ruidos, los bares, los cines,

la casa con la gente, las fiestas…

lejos estaba yo de mí.

 

Ahora, poquito a poco,

mis percepciones se van tornando hacia dentro,

empezando por esta piel suave

dorada por los madrugadores rayos de sol

acariciada por la brisa del mar y de los árboles.

 

Así, poquito a poco,

mis sentidos van adentrándose sigilosamente

besan mi alma desnuda

y le peinan los cabellos a la soledad.

 

Y ya, poquito a poco,

mi boca va recorriendo el silencio de los días,

así, muy lentamente, me voy perdiendo en el océano

y me convierto en ola jugando con otras olas

y desde mi mirada azul veo a Isabel

acostada sobre la hierba

y los largos pinos de divertidas formas

y las montañas allá arriba

y las rocas enamoradas del mar.

 

Y veo todos los caminos y todas las cosas

y toda la obscuridad y toda la luz

navegando en el océano de la existencia.

 

Unos a vela,

otros prefieren con motor,

los hay que, en una barca de remos,

o en un crucero de placer,

en un mercante,

o en una simple balsa,

también en barcos de guerra.

 

Unos a la deriva,

otras y otros derechos al faro que guía,

hay quienes gustan de bucear por el fondo

t quienes eligen nadar por la superficie.

 

Pero al atardecer,

El cielo extendido para todos

Se tiñe de bellos colores

Y cada mañana

El sol nace y ofrece

SU LUZ

A todos los navegantes de

LA VIDA.

 

Rosa María Vázquez Romay

Grupo Poético Brétema

LÁGRIMAS

 

Cuantas lágrimas derramadas,

cuantas lágrimas perdidas,

han recorrido tu cara

como un río sin retorno.

 

Lágrimas de dolor,

por aquel amor perdido,

lágrimas de emoción

por mi poema leído.

 

Lágrimas de alegría,

por una buena noticia,

lagrimas que llegan al alma

y te hacen estremecer.

 

Cuantas lágrimas has lloradas.

añoranzas de la vida.

 

Aurora Franco Carrillo

Grupo Poético Brétema

ABEJITA…

 

De ojos negros

que volaste a mi corazón,

tus alas resplandecen

tus antenas como una flor…

 

Tus colores relucientes

azul, verde y dorado

ante mi sonrisa te veo

gozando al verte a mi lado.

 

Vuelas a mi alrededor

dándome luz y alegría

sé que tú serás

la seductora de mis días,

vuelas del rosal al clavel

con tus brillantes colores

desprendiendo pura miel

como el color de las flores.

 

Fco. Jesús Martínez Matamoros

Grupo Poético Brétema

GOTAS DE AGUA

 

Gotas que caéis del cielo

transparentes, cristalinas,

sois el alma de la tierra,

el origen de la vida.

 

Bailáis al compás del viento,

suave o furiosamente

y vuestra danza provoca

la vida y también la muerte.

 

Sois frías, también heladas

y siempre, siempre mojadas,

pero sois tan necesarias

para la supervivencia

que no podríamos vivir

sin vuestra vital presencia.

 

Laura Falgueras Sirera

Grupo Poético Brétema

SERVIDORAS

 

Todos los seres nacimos

sorprendidos al dolor,

son el fruto de rosales

cuyos males dan flor.

 

Es mi lenguaje de necia

porque es recto mi pensar,

si fueras sabia yo diría:

es la noche como el día,

es el rio cual la mar,

donde se esconden misterios,

donde se ahogan imperios

de pensadoras sin paz.

 

Siendo la flor tan hermosa,

no sería tan misteriosa,

sabiéndola cultivar.

 

La vida es un encanto

cuando nos enseña a amar.

 

Victoria Fidalgo Álvarez

Grupo Poético Brétema

Powered by Dhn © 2008-2009 Grupo Brétema • Agrupación Poética Brétema de Vigo • Grupo Brétema
La Agrupación Poética Brétema de Vigo, Se reserva todos los Derechos.