ESPEJOS ROTOS

 

Vagando va en sus ojos

esa mirada errante,

mil sombras de tristeza

ondean en su tez.

 

Perdidas las amarras

cual barco sin destino,

flotando en el olvido

de aquel lejano ayer.

 

Ya ni siquiera sueña

con la aurora que nace,

ni con esa azul mañana

ve el sol resplandecer.

 

Ya ni siquiera escucha

el trino de los pájaros,

se han roto los espejos

de mi mundo que no ve.

 

Y allá, sobre esa antorcha

de luces desoladas,

buscando aquella estrella

intenta despejar.

 

Un lucero escondido

que agoniza en su cielo

perdido entre lo inmenso

de tanta mezquindad.

 

Mientras buitres hambrientos

Nutren el sufrimiento

Sobre un abismo incierto

Llora la humanidad.

 

Isaura Lago Álvarez

Grupo Poético Brétema


LA TAZA DE CAFÉ

 

La mirada perdida

en el poso del café

que en la taza

todavía quedaba.

 

No sabía él porque

pero su mente se fue

diluyendo en aquel

poso, negro y ya seco.

 

Su mente comenzó a

transformar el poso en tierra fértil,

donde crecían hermosos arboles

que una suave brisa mecía.

 

Ante sus ojos un arroyuelo

se abría paso ante la fragante

naturaleza que en aquella taza

estaba surgiendo.

 

Creía sentir una suave brisa

que, hacia mecer su larga melena,

noto la humedad del arroyo

en sus pies descalzos.

 

Suspiro lánguidamente

y se tumbó sobre la hierba fresca,

se quedó dormida pensando

qué bonito es soñar.

 

María Luisa López Castro

Grupo Poético Brétema


MADRE DE MI CORAZÓN

 

Madre de mi corazón,

con cuanto anhelo

y cuanto dolor.

 

Tú me echaste a este mundo,

sólo con tu sufrimiento

en un cuarto, oscuro y frio,

con un solo pensamiento.

 

Ha nacido una niña,

una reina en mi casa,

nací el día de reyes

de reina no tengo nada.

 

Oh, madre mía,

me criaste con dulzura,

de tus pechos tú me dabas

manantial de leche pura.

 

Tú procuraste darme lo mejor,

me criaste entre nubes,

pero no eran de algodón.

 

Oh, madre, cuánto dolor

Pasaste tú en la vida

Para darnos lo mejor,

Aunque a veces no podías,

Oh, madre, cuánto dolor.

 

Carmen Darriba Amoedo

Grupo Poético Brétema


UN VERSO LLENO DE BESOS

 

Detengo el mundo por ti

y cojo la más bella estrella

en ese inmenso jardín

de la madre naturaleza.

 

Robo el lucero del alba

y allí donde nace la luz,

te encuentro cada mañana

llenando mi cielo azul.

 

… Y mientras duerme el crepúsculo

en las románticas noches de amor,

la luna con su embrujo

nos ilumina a los dos.

 

Hay magia en la brisa del viento

transmitiendo un mensaje,

el que roza nuestros cuerpos

para que vuelvan a amarse.

 

Acaricio los besos de tu sonrisa

y en la encrucijada de tus labios,

dibujo pétalos de vida

con los dedos de mi mano.

 

Sólo para ti, mis sueños

para tus ojos de limpia mirada,

para el rubí de tus cabellos

todo para ti…, mi dulce amada.

 

Amante Romero Álvarez

Grupo Poético Brétema


XIMNASIO

 

Saio do ximnasio co pulso acelerado

e a vida latexando nas penas

de fronte a valla.

 

Esa fronteira absurda,

que separa este mundo do outro,

o silencio, o dos pasos lentos,

o das miradas perdidas,

e as bocas cansas de pedir.

 

Alí dentro ai homes e mulleres,

que mastigan lembranzas,

porque o pan xa non lles sabe a nada.

 

Algúns respiran amodo,

outros sobreviven,

enganchados a unha maquina

que lles rouba o son do peito.

 

E, o camiño, camiño pensado,

que quizais un dia

o meu nome tamén habite

eses corredores

con arrecendo a sopa morna,

e a domingos sen visitas.

 

Mais adiante, o cemiterio

so fotografías obsérvanse

dende o mármore frío.

 

Hai rostros cansos,

rostros que semellan atopar por fin,

o descanso que a vida lles negou,

flores frescas, flores muchas

e tumbas espidas,

onde ata o esquecemento

deixou de chorar

 

Sigo andando

coa cabeza chea de preguntas,

co corpo aínda vivo, coa alma tremendo

mentres atraveso, sen querer o camiño

que une aos que aínda corremos

cos que xa descansan.

 

Amelia García Domínguez

Grupo Poético Brétema


DESAYUNOS CON AMOR

 

Un limpio mantel sobre la mesa,

el más acogedor

puesto con tus manos.

 

Extendido generoso

para recibir

pan recién tostado, queso fresco,

mermelada y zumo natural.

 

De fondo, las agradables tertulias

matinales de la radio.

 

Domingo de ritmos melancólicos,

lento compás de lluvia

preparando primaveras.

 

Rosa María Vázquez Romay

Grupo Poético Brétema


TE MERECES EL BIEN

 

¿Qué es lo que verdaderamente

deseas en este momento?

 

¿Qué anhelas hoy que haya

en tu vida?

 

Piénsalo y después di:

acepto (lo que sea que desees)

 

Aquí es donde me parece

que la mayoría de la gente

se queda estancada.

 

Yo acepto la voluntad de Dios,

rogándole por la protección

de mis hijos, que sus hijos son.

 

Victoria Álvarez Fidalgo

Grupo Poético Brétema



LA FLOR DEL ALMA

 

No es el sol un aroma

que el viento desprende,

es un baile de figuras

de trazo elegante.

 

Donde el amor por fin

se comprende y el aire

se vuelve de pronto brillante,

huelo la gracia, la luz.

 

El cuidado, veo en sus pétalos

mil formas sutiles en un

sentimiento de amor delicado

que aleja las sombras hostiles.

 

Belleza que vive, que vibra

y que canta, en esta fragancia

que es pura nobleza,

mi pecho se calma.

 

Mi espíritu noto

que en esta flor vive

la mayor belleza.

 

María Sueiro Sueiro

Grupo Poético Brétema


O GATO

 

Maruxiña e o gato que non sae do Tellado,

maña que múalla non da baixado,

esta chamando a outro gato compañeiro

 que esta noutro Tellado.

 

Atopou outra compañía e noite de gatos,

andan po los tellados, andan todos apareados

o gato de Maruxiña non baixa do Tellado,

e na noite de lúa mirase acompañado.

 

Gatiño volve aquí baixa do Tellado,

xa volverá a túa compañeira,

anda na noite de lúa escondido pola veira,

atopando outro gato e xuntos estaredes

xogando no tellado.

 

Teresa López Bastos

Grupo Poético Brétema

Powered by Dhn © 2008-2009 Grupo Brétema • Agrupación Poética Brétema de Vigo • Grupo Brétema
La Agrupación Poética Brétema de Vigo, Se reserva todos los Derechos.