CORAZON ENCANTADO

 

El viento suena en el aire,

el fuego quema la leña,

y en mi corazón de madre,

se van quemando mis penas.

 

Quien me diera ser bombón

y tú poder saborearme

para así entrar en tu pecho

y quererte más que a nadie,

y darte toda mi vida

y de ti nunca apartarme.

 

Seré siempre el sol que brilla

para tu cuerpo olvidado,

yo sé que brillare siempre

en un corazón encantado.

 

Encantado por la vida

que lo trato del revés,

cuanto más quieran matarlo

más encantado lo ves.

 

Carmen Darriba Amoedo

Grupo Poético Brétema

FÁBULA

 

Cuando la noche cae,

oscura y misteriosa,

el viento lleva aromas

y romances de amor.

 

Idilio que te envuelve

tus mágicos colores,

prendido de una fábula

tu pobre corazón.

 

La luna, caprichosa,

vigila desde el cielo,

y es musa inalcanzable

de tanto desamor.

 

Sobre el otoño mustio

del jardín de mi vida

los rosales desnudos

contemplan mi dolor.

 

Isaura Lago Álvarez

Grupo Poético Brétema

EL DESTINO

 

El destino, en esta vida,

nos escoge por azar

y nos impone un camino

que no podemos dejar.

 

Desde el momento que naces,

hasta el final de tus días,

lo tienes que caminar

con las penas y alegrías

que te encuentras al pasar.

 

No podemos detenernos,

tampoco volver atrás,

por eso es tan importante

el saberlo caminar.

 

Si tienes claras las metas

que deseas alcanzar,

sí luchas por lo que quieres

y te esfuerzas por andar,

si te quedas con lo bueno

dejando lo mala atrás

y con amor y cariño

convives con los demás,

vivirás bien tu destino

y al final de tu camino

podrás descansar en paz.

 

Laura Falgueras Sirera.

Grupo Poético Brétema

AS ARPAS DA VELLA MELODIA

 

Aínda arrolada en brazos de Morfeo

acariñada polas voces máis fermosas,

encher os espazos de silencio...

segues sendo a máis amada.

 

Vives nas estrofas da voz,

e vibras nas cordas do vento

xermolando melodías de canción

no violín dos sentimentos.

 

Namoras os vellos soñadores

espindo a inocencia dos mozos,

e aqueles que se senten emprendedores

elóxiante ao chamarte polo nome.

 

Emerxes da fonte da musa

como gota de zume do poeta,

e brindas coa voz da túa música

cando a todos co teu canto engaiolas.

 

Es gran na voz do trobador

un eco que cativa ao lonxe,

a copla nos labios do cantor...

a nana celestial de Zeus.

 

Mírate no espello dos músicos

camiñando no mundo das estrelas,

encontrando nos amantes o refuxio

que descobren no teu canto de beleza.

 

E aínda nos malos momentos

camiñando no mundo das estrelas,

encontrando nos amante o refuxio

que descobren no teu canto de beleza.

 

E aínda nos malos momentos

a maxia en ti non se dorme,

e ti, musica, es o exemplo

de que os mitos nunca morren.

 

Amante Romero Álvarez

Grupo Poético Brétema

LAS HORAS DEL DÍA

 

Caen las hojas de la rosa,

resbalan hasta el suelo…

nadie las detiene en su camino

vuelan desaparecen y se van,

es su destino fundirse con la tierra.

 

Así desaparecen las horas del día,

igual pasan los días de la vida,

nadie lo puede impedir,

pasan y se van así es la vida.

 

Mientras tanto los sentimientos,

nacen, crecen y desaparecen,

igual que las semillas

germinan en la tierra,

crecen, florecen y mueren.

 

Las flores nos alegran la vista,

los sentimientos la vida,

cuando ambos desaparecen,

nos angustian nos entristecen.

 

Luchas e intentas resurgir,

pero el tiempo no regresa,

se ha ido, no vuelve jamás,

te rindes y dejas de luchar.

 

Así es la vida,

nacimiento, lucha,

disfrute, risas,

tristeza, y muerte.

 

María Luisa López Castro

Grupo Poético Brétema

DESPEDIDA

 

Porque ti estas, e non estás soa,

acompaña no seu camiño,

que non chore túas bagoas,

que non sangre túas feridas,

que non sufra túa soidade,

que o calor do teu corpo

lle quite o medo,

que a túa luz acaricie,

que túa luz a bique,

que túa luz a sosegue,

que no momento da despedida

sexas ti quen a guíe,

e volverá a primavera

a pousarse na túa fiestra,

o sosego a túa alma,

e descubrirás un espléndido día.

 

Amelia García Domínguez

Grupo Poético Brétema

A MI AMIGA ISABEL

 

Suena el teléfono

y la voz de mi amiga

acorta distancias

con generosidad.

 

Ella en su hogar

trabajo y cariño

pregunta amorosa

Rosi ¿Ya estás en camino?

 

Me abre su hogar

tan rico en afectos

con aromas que evocan

platos suculentos.

 

De peregrinajes

es su casa reposo,

de soledad

es calor, apoyo.

 

Nombre común, femenino,

individual abstracto…

 

La amistad

no abra gramática en el mundo

que la defina igual

que un corazón

que late, desde comodidad,

al ritmo acompasado

de otro corazón que está por llegar.

 

Rosi ¿Ya estás en camino?

mi amiga Isabel

susurra a mi oído.

 

Rosa María Vázquez Romay

Grupo Poético Brétema

SOL

 

Sol que me das calor,

luna que me alumbras

en mi oscuridad.

 

La estrella más grande

de colores relucientes,

alumbra mi caminar.

 

Con las estrellas pequeñitas

que la vida me alegra,

con amor y paz.

 

Y a mis cinco hijos y familia,

cuidaran gracias a Dios

al coro celestial.

 

Victoria Álvarez Fidalgo

Grupo Poético Brétema


DESPIERTO DORMIDO

 

Sueño con inquietudes

miro el agua correr

y si despierto dormido

a mi lado te puede ver.

 

Camino por todas partes

y hacia todas partes iré

hombre soy entre los hombres

y arte siempre seré.

 

Dichosas las flores del mundo

hay tantas que veo cruzar

llevar aroma en sus ojos

pero como el tuyo no habrá

otra igual.

 

Olas marinas vienen

olas marinas van,

espuma de mi alegría

tu eres mi diosa del mar.

 

Jesús Fco. Martínez Matamoros

Grupo Poético Brétema

Powered by Dhn © 2008-2009 Grupo Brétema • Agrupación Poética Brétema de Vigo • Grupo Brétema
La Agrupación Poética Brétema de Vigo, Se reserva todos los Derechos.