NA NOITE DOS TEUS OLLOS
No meu andar vou indo, paso a paso,
de cando en vez, mais lento no camiño,
por eses estreitos cheos de lembranzas
de tantos que xa non veñen comigo.
O vento remexendo entre os piñeiros,
batía contra o inverno enfurecido,
polos regos da chuvia ían,
caendo da miña soidade
os meus suspiros.
Agárranme do peito a señardades
medrando meu carón cal desafío,
en esta dor da ausencia que me fire,
como ei de sosegarte meu sentido,
aquel meu doce ollar, onde te fuches,
soa boias tras a névoa a coito,
de aqueles trelecer na miña vida
daquel lume de amor, so queda frío.
Un tempo que me estreita preceiro
pechándome a gaiola de meus soños
encadeando feitos mergullados,
Seméntame a desgana nos miolos,
Apártame cal fose un garabullo,
E déixame sen guía o corpo todo,
Coma una folla murcha que rebola
Vaime estibando o vento nese encoro
Xeándome esta neve esta friaxe,
Nesta vola de lixo fedorento,
onde
o teu lume amor,
xa non te atopo na noite,
dos teus ollos vou morrendo.
Isaura Lago Álvarez
Grupo Poético Brétema
No hay comentarios:
Publicar un comentario
" Piensa si lo que vas a decir es más hermoso que el silencio"