CANDO UNHAS VAN, OUTRAS CHEGAN

CANDO UNHAS VAN, OUTRAS CHEGAN

 

Anda, non quedes parado

que o que para nunca chega,

anda por eses camiños

ata que os pes che coceran.

 

Anque morto de cansancio

fonte de auga non houbera,

que sacie o teu corpo enxuto

que refresque as túas queimas.

 

Que hai que ir tirando para adiante

anque ó tirar da cadea,

che parta a alma en anacos

e máis bágoas non tiveras.

 

Eu por ela vou tirando

mirando os anos que medran,

que según din o destino

escrito está nas estrelas.

 

E algunha vez vendo ó ceo

se acaso puidera velas,

hei preguntarlle se aínda

para min teñen moitas penas.

 

Que levo tantas enriba

que xa máis non me colleran,

e cando unhas se van indo,

cando unhas van, outras chegan.

 

Pero aquelas que son fondas

en vez de encollerse, medran,

que hai peniñas que non podes

xamais desfacerte delas.

 

Que eu peniñas levo tantas

como hai nos camiños pedras,

Deixádeme xa peniñas,

quitádeme estas cadeas!

 

Dádeme unha menciña,

Ai quen curalas puidera!

 

Isaura Lago

 

2 comentarios:

Amalia dijo...

O destino facémolo nós. A miña aboa tamen pensaba coma ti. Ela creia nas meigas e no mal de ollo.

Anónimo dijo...

No soy gallego pero sé que se escribe avoa con V.

Publicar un comentario

" Piensa si lo que vas a decir es más hermoso que el silencio"

Powered by Dhn © 2008-2009 Grupo Brétema • Agrupación Poética Brétema de Vigo • Grupo Brétema
La Agrupación Poética Brétema de Vigo, Se reserva todos los Derechos.