Mostrando entradas con la etiqueta Manoel Xosé (Brétema). Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Manoel Xosé (Brétema). Mostrar todas las entradas

“Hay más peces en el mar…”





“Hay más peces en el mar…”

Sí, hay más peces en la mar…
inquietantes, amenazantes
y manipuladores de conciencias
y de vida

Sí, hay más peces en la mar…
tiburones sin alma
en trajes de Armani
que acechan a los náufragos
de la nueva era

Sí, hay más peces en la mar…
escualos carroñeros
que se nutren de la desgracia
y se amparan en leyes proteccionistas
teñidas de legalidad

Sí, hay más peces en la mar…

Manoel Xosé
(Grupo Poético Brétema)



Los peores locos ...

Los peores locos son aquéllos
que están sueltos,
los que asesinan conciencias
y trafican con la muerte
y el dolor

Los peores locos son aquéllos
que están sueltos,
los que roban los sueños
y cercenan la esperanza
y la ilusión

Los peores locos
son aquéllos que están sueltos,
los que administran lobbies y gobiernos
y juegan a ser redentores de la patria
y profetas de la vida

Los peores locos
son aquéllos que están sueltos,
ególatras de su propia religión y paraísos…
falsos dioses de un Olimpo de miseria
y destrucción

Manoel Xosé

(Grupo Poético Brétema)

Na noite das tebras



Na noite das tebras

Gardo cadaleitos nos ollos
e terra nos beizos...

Xa non quedan piñeiros
que amansar.

Pedra con pedra,
ferro con ferro,
na noite das tebras
xunguindose van

Na horta un piorno,
baleiro,
sen gran,
na terra un fungueiro,
ciscado no chan

Pedra con pedra,
ferro con ferro,
na noite das tebras…
xunguindose van.

Manoel Xosé
(Grupo Poético Brétema)








O primeiro poema...


O primeiro poema xermola
na terra,
brinca e chora
e logo berra

O primeiro poema atopase
inquedo,
esperta i amosase
i erguese ledo

O primeiro poema camiña
amodiño,
despazo, sin presa…
facendo camiño

Manoel Xosé
(Grupo Poético Brétema)

Al bastón


Al bastón

Como una sombra tú eres
y en mí fundiéndote vas,
si marcho, conmigo marchas,
no me abandonas jamás.

Tú eres, mi caro amigo,
de mi cuerpo la extensión,
eres la luz de mi otoño,
lazarillo y diapasón.

Yo tu Quijote errante,
tú mi Sancho y cuidador.

Compañero de mis días,
mi escudero…
mi bastón.

Manoel Xosé
(Grupo Poético Brétema)

Buscade na ialma





Buscade na ialma

Se adoitades tremer non
busquedes nas tebras
a escusa “incorrecta”

Buscade na noite,
na caixa do tempo,
as bágoas que laian…
que fungan no vento

Se adoitades chorar non
busquedes nas sombras
algún sentimento

Buscade na ialma,
no berce dun neno,
as verbas que soan,
que berran por dentro

Manoel Xosé
(Grupo Poético Brétema)







Xeración perdida


A crise ameaza con deixar unha "xeración perdida"
O paro xuvenil alcanza a cifra histórica de 81 millóns.
Os “expertos” avisan das graves consecuencias para a sociedade

Xeración perdida
(a ritmo de rap)

Afógome nun mar inmobiliario
i espido vou tentando de xantar,
o tempo convertiuse en reaccionario
i os nenos xa non soñan con medrar.

Políticos noxentos que dan medo,
banqueiros que non deixan de roubar,
ladróns de “guante” branco,que se agochan,
nos tempros da “Xustiza” anti-social

Maldita trashumancia pelegrina,
cascallos do ladrillo e formigón,
herdeiros dunha terra clandestina,
pantasmas da perdida Xeración

Manoel Xosé
(Grupo Poético Brétema)

Mi reloj


“…no instruí a mi reloj para mañana
no hay por lo tanto garantía
de despertar a tiempo…”

(Mario Benedetti)


Mi reloj

No sé porque razón escribo,
tal vez lo haga sin pensar,
o por distracción ortopédica,
o por rebeldía o impotencia…
o tal vez, porque mañana,
me falle mi reloj sin garantía

Manoel Xosé
(Grupo Poético Brétema)




Silabario da nostalxia

Silabario da nostalxia

Un recendo a brétema borrifa de gris a mañá
e nas casas baleiras tan só as sombras,
rexas e inquedas,
permañecen e gobernan

Silabario da nostalxia,
ladaíñas...
ladaíñas dun tempo xa esgotado

E no caminiño aquel que vai á aldea,
un adubado de escamas vén adobando na herba,
caminiño de lembranzas...
de cheiros a cecimbre

Silabario da nostalxia,
ladaíñas...

E na praza da aldea
laiase o vento
e nos seus laios
á gaita i o gaiteiro

Silabario da nostalxia,
ladaíñas...

E no centro,
coma xigante vixia,
un cruceiro repenica

ladaiñas…

ladaiñas

 

Silabario da nostalxia…
silabario

 

Manoel Xosé

(Grupo Poético Brétema)

 




Maldita la dama negra...

Maldita la dama negra,

la que ensombrece mi vida,

la que embriaga de dolor

las penas del alma mía

 

Maldita la dama eterna,

la descarnada y baldía,

la que me roba los sueños

y horadando va la vida

 

Sin ella no se vivir,

sin ella yo no podría…

maldita pues, dama errante,

la de azabache y sombría

 

Manoel Xosé

(Grupo Poético Brétema)

 

 

 

 

 

 

 




Carpe diem

"El tiempo no mide la vida

sino su empleo"

 

(Cita no monumento ao mundo, Concello de Esgos, Ourense) 

 

 

Carpe diem

(Acróstico)

 

Catavento que xiras, sen lecer,

Abalando a vida nun intre.

Reloxio dun tempo sen tempo,

Paseniño, sen onte nin mañán,

Espido e ceibe de xenreira.

 

Decórreste, entre lusco e fusco

I es o auga i es a terra,

Esperta e camiña e berra…

Maxinate ledo, sen presas… sen tebras.

 

Manoel Xosé

(Grupo Poético Brétema)

 




A noite

A noite

 

A noite lembra os días negros do
inverno que pendían sobre min,
que pendían…
que pendían sobre min

O solpor chegou demasiado axiña,
demasiado axiña…
demasiado axiña para min

O tempo,

 tan fugaz coma un salaio,
no regueiro das sombras
escachou,
no regueiro das sombras…
no regueiro das sombras escachou.

Xa nada permanece inalterable,
tan só nubes grises e baleiras,
tan só nubes grises…
nubes grises para min.

 

Manoel Xosé

(Grupo Poético Brétema)

 

 

 

 

 

 

 





Mi alma

 

 

 

"A un Marino Trovador

y a una vieja "chalana"

 dormida sobre la arena"

 

Mi alma

 

Tiene mi alma un cantar

dormido sobre la arena,

tiene mi alma un cantar

con sabor a hierbabuena

 

Cuando se acercan las olas

a jugar sobre la arena,

se despierta mi cantar…

el cantar de mi Sirena

 

Olas de plata que llegan

cubiertas de noche negra,

olas de plata que danzan,

que juegan con mi morena

 

Manoel Xosé

(Grupo Poético Brétema)

 

 

 

 

 

 

 

 




Mañana...

Alzaré mi copa al viento

para brindar por tu amor.

Mañana quizás no pueda,

tal vez me falte valor.

 

 

Mañana, sintiéndome búho,

buscaré tu nombre en el jardín

de la esperanza

y podaré las ramas

que ocultan tus recuerdos

 

Mañana, sintiéndome lágrima,

regaré las hojas de tu alma,

tan tristes

y tan solas

 

Mañana…

Tal vez mañana.

 

Manoel Xosé

(Grupo Poético Brétema)

 

 




Hoy se encuentra como ayer...



Hoy se encuentra como ayer,

como siempre,

agobiado por las sombras

de su cuarto,

que  resurgen,

que se acercan,

que ya llegan…

 

Hoy se encuentra como ayer,

como siempre,

sumergido entre recuerdos

que atenazan,

que vomitan,

que estremecen…

 

Hoy se encuentra como ayer,

como siempre,

enterrado entre silencios

que encadenan,

que mutilan,

que cercenan…

 

Hoy se encuentra como ayer,

como siempre:

 

Agobiado por las sombras,

sumergido entre recuerdos,

enterrado entre silencios,

que resurgen,

que atenazan…

que

 encadenan

 

Manoel Xosé

(Grupo Poético Brétema)

 

 

 

 

 


Reo de amor

Reo de amor

 

Ni la noche, amor, sobre las rejas,

logrará el calmar estos suspiros

que mi alma lleva entre tristezas,

sólo el tiempo, amor y tus latidos

y el eco de tu voz, si tú me dejas,

sólo sueños, amor y los gemidos

de quien reo de amor, ajusticiado,

ve las horas pasar sin ser amado.

 

Manoel Xosé

(Grupo Poético Brétema)

 

Para mí… para ti

A veces queremos no mirar hacia atrás, avanzamos y eso es lo que importa. En el trayecto sombras que se pierden, que se ausentan.

Sólo, cuando llegamos al final, volvemos la vista y entonces comprendemos que el camino no fue fácil y pensamos en quienes se han quedado y no llegaron.

 

 

 

Para mí… para ti

 

Yo quiero para mí las grises

noches cantarinas

de cabello de ángel

y los preludios

obsoletos de aquellas brisas saladas

 

Para ti las curvas suaves de los sueños

y la cadencia del arroyo

al besarse con el viento

 

Yo quiero para mí el susurrar eterno

del silencio y tus desiertos áridos

de "te quieros" imperfectos

 

Para ti mi cielo azul sobre tu frente

y el carmín del arco iris dibujado

en tus mejillas

 

Yo quiero para mí los mil suspiros

de la lluvia

y el sonido de los versos en el cuarto

 

Para ti mi paraíso de esperanza

y mis uvas de la suerte

en Nochevieja…

 

Yo quiero para mí tu adiós errante

y el reflejo de tu sombra

en mi flaqueza

 

Manoel Xosé

(Grupo Poético Brétema)

 

 

 

 

A veces...

A

veces

me siento en gris,

con olor a poema rancio

 y sabor a viejo

 

Ya sé que el otoño

me ha enviado su tarjeta de visita,

ya sé que no soy nuevo…

ya

lo

sé

 

Manoel Xosé

(Grupo Poético Brétema)

Powered by Dhn © 2008-2009 Grupo Brétema • Agrupación Poética Brétema de Vigo • Grupo Brétema
La Agrupación Poética Brétema de Vigo, Se reserva todos los Derechos.