Mostrando entradas con la etiqueta Carmen Darriba (BRÉTEMA). Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Carmen Darriba (BRÉTEMA). Mostrar todas las entradas

Quixera


Quixera

Quixera atravesar
a distancia que nos separa
na sombra da noite.

Quixera esquecerte
percorrendo a tempo,
como a hedra que trepa
máis allá do firmamento.

Quixera que voaras
coa forza do vento,
e quedaras pendurado na árbore
onde crecen os invernos.

Pero nos podo, estou presa
da serpe do teu encanto
onde o manto da tristeza
acobíxame, nos teus brazos
e son feliz, nos meus soños,
mais cando esperto, quixera,
que seguiras,
arrolando o meu corpo.

Carmen Darriba
(Grupo Poético Brétema)




Quixera

 

Quixera

 

Quixera atravesar

a distancia que nos separa

na sombra da noite.

 

Quixera esquecerte

percorrendo o tempo,

como a hedra que trepa

máis allá do firmamento.

 

Quixera que voaras

coa forza do vento,

e quedaras pendurado na árbore

onde crecen os invernos.

 

Pero nos podo, estou presa

da serpe do teu encanto

onde o manto da tristeza

acobíxame, nos teus brazos

e son feliz, nos meus soños,

mais cando esperto, quixera,

que seguiras,

arrolando o meu corpo.

 

Carmen Darriba

(Grupo Poético Brétema)

 




Peregrina

Peregrina

 

Camiñando como peregrina polos antigos sendeiros,

voltarei chea de ledicia a sentir de novo a terriña…

Acompañaranme no camiño, os seus esquecidos tesouros

agasallados sempre pola nai natureza…

 

Escoitarei gozosa, os lindos cantos dos paxariños

e tamén o correr da auga entre as pedras,

o vento maíño bicarame na cara con agarimo,

alentando ó meu corpo a seguir o meu camiño.

 

Seguindo as vieiras amárelas,

cruzarei vilas, pobos e aldeas,

atoparei vellas fontes onde calmar a sede,

hórreos e cruceiros en pedra,

montes, eidos e leiras…

Galicia meiga, Galicia enxebre…

Canta beleza nos teus sendeiros!

 

Un manto verde cubre a tú aterra

e abrázanos co seu resplandor,

sombras de carballos que invitan ó descanso,

a buscar a paz interior e tamén a reflexión…

 

Atrás xa quedou Padrón… Xa pouco nos falta por chegar…

Animo, meus amigos, que alá ó lonxe xa se ve a catedral!

Aloubado sexa Santiago Apóstolo, que nesta viaxe levounos da man!

 

Ó chegar diante do sepulcro

sentín unha profunda emoción,

dou gracias por ter chegado

e pídolle para o mundo

inmensa paz e moito amor,

e gardarei as lembranzas do camiño

por sempre no meu corazón.

 

Carmen Darriba Amoedo

(Grupo Poético Brétema)




Por qué tremes desa forma?

Por qué tremes desa forma?

 

Por qué tremes desa forma...

por qué tremes tanto muller?

É que me doen as pernas

xa non che podo correr.

 

Por qué o vento xeme tanto?

Non me gusta e dame medo

algunha alma está penando

por que lle fai mal o demo.

 

San Xoán, San Bernardiño

estou morrendo de frío,

seguen os berros de lonxe

e cantan as augas no río.

 

As árbores están tremendo

e a noite tórnase escura,

estou soíño na casa

Arre demo fóra bruxas!

Arrepíntome de todo,

si é a min, a quen ti buscas.

 

Carmen Darriba Amoedo

PARA TÍ MULLER

PARA TÍ MULLER

 

Non podería chamarme poeta

senon adicara unha poesía

ás miñas irmás, compañeiras de fatigas

neste longo camiñar que é a vida

 

Para tí muller, que sofres en silencio

os golpes daquel que xurou amarte

que calas porque tés moito medo

desa furia e rabia sen remate

 

Unha poesía que sexa un himno de esperanza

para esas nais-coraxe que loitan sen tregua

por salvar ós seus fillos atrapados

nos brazos infernais da maldita droga

 

Lembremos tamén a tódalas artistas

poetas, escritoras e pintoras

que ocultas tras viles usurpadores

nunca poideron asinar as súas obras

 

Unha poesía que serva de agradecemento

a aquelas que arriscando as súas vidas

loitaron por conseguir os nosos dereitos

e que as nosas voces fosen ouvidas

 

Mulleres de culturas sen igualdade

esclavas ignoradas pola xustiza

mulleres que adican as súas vidas

a levar adiante as súas familias

polas que traballan dentro e fóra do fogar

porque muller significa loita e vida

para todas elas, vai a miña poesía.

 

Carmen Darriba

TE BUSCO Y NO ESTÁS

TE BUSCO Y NO ESTÁS

 

He soñado mi amor

que tú estabas conmigo,

pero cuando desperté

tu sitio estaba vacío.

 

Te tuve tan poco tiempo,

quisiera tenerte más,

para estar siempre contigo…

no separarnos jamás.

 

A todas horas te busco,

quiero saber dónde estás,

porque te quiero mi amor

y no te puedo olvidar.

 

Tu cuerpo es para mí

manantial de ilusiones,

para quererte a ti más,

siempre me sobran razones.

 

Cuando me abrazas amor

yo ya no siento mis penas,

sólo siento ese cariño

que me corre por mis venas.

 

Carmen Darriba

Negra tormenta

Negra tormenta

 

Si alguien me hubiese dado aliento en este día,

calmaría un poco más mis penas;

si me escucharan, no sería un error

de nuevo querer encontrarte,

más bien es mi inquietud y mi porfía

el no poder olvidarte.

 

Atrás queda un gran reto ya consumido

en una tremenda hoguera llena de espanto

donde todo queda bailando más allá

de la cuerda entrelazada, que termina en llanto.

Son recuerdos de una tormenta ya pasada

donde las penas quedan matizadas en el tiempo.

 

Carmen Darriba

(Terceira Antoloxía do Grupo Poético Brétema)

¿Amanece el alba?

¿Amanece el alba?

 

Tú llegarás a mí con el alba,

con la brisa llena de escarcha,

enredado en negro terciopelo

y caminando sobre una helada blanca.

 

A veces cansada te sigo esperando

y creyendo en ti cierro los ojos;

calmaré mis nervios en una encrucijada

derramando por ti mi última lágrima.

 

Siento tu aliento hasta en mis huesos,

el galopar de caballos son latidos en mi pecho,

tu quebrada voz la siento en la madrugada,

y el trino de los pájaros rompen mi silencio.

Son suspiros de una larga espera, convertida en sueños.

 

Carmen Darriba

(Terceira Antoloxía do Grupo Poético Brétema)

El verso del fuego

El verso del fuego

 

Mi verso es fuerte y sincero,

mi verso agrada y no agrada,

mi verso es puro fuego

donde se funde la espada.

Por qué lloras flor salvaje,

por qué lloras sin remedio,

deja que yo te cobije

para soltar tu veneno.

Veneno que llevas dentro

de tu cuerpo vida mía,

quisiera que tú me amaras

para entregarte mi vida.

 

Carmen Darriba Amoedo

(Primera Antología del Grupo Poético Brétema)

Powered by Dhn © 2008-2009 Grupo Brétema • Agrupación Poética Brétema de Vigo • Grupo Brétema
La Agrupación Poética Brétema de Vigo, Se reserva todos los Derechos.