FUN POLOS CARREIROS
Eu fun polos
carreiros antigos,
pola veira de
esquecidos regatos,
por ver se
encontraba os versos que chorei
nas pisadas dos
meus pes descalzos.
Versos color dos
soutos verdes
ou pardos coma
terra bendita
que meus avós
labraron;
nacidos nunha alma
inocente
có frescor dos
pobos baldíos
e que balaron na
soidade da aldea
do Beade soleado,
cercado monte;
no silencio dos
míseros camiños
ou polos vals e
vagantas
a sombra de
espesos millos.
Oín cantar un cuco
voando polos pinos
lixeiro,
os seríns piar
entre as viñas,
e na sombra de
folgados canavais
onde fan o niño as
lavandeiras,
e onde as herbas
abundantes
tapan os antigos
carreiros;
tamén oín cantar
coma antes
as ras nos frescos
lagoeiros.
Pero... ¡Ai...!
aqueles versos
de remotos sentimentos,
non os topei nos
campos
nin nos torcidos
carreiros;
nin pousados nos
fentos mortos
nin nos dormentes
salgueiros,
porque so andaron
comigo
-¡Ai..., naqueles
tempos...!
no meu infantil
pensamento.
Xosé Crespo Abalde
Grupo Poético Brétema
No hay comentarios:
Publicar un comentario
" Piensa si lo que vas a decir es más hermoso que el silencio"