CARTA “DE UN EMIGRANTE”
Mi muy querida “Gusefa”:
Si vos “supiérades” che, o que me gusta esta tierra,
“Boenos” Aires, pois “desque a “ela chejen, quedei mesmamente enemorado”.
Es el caso que acá “ai” unos carros que llevan un
“jiador” que le da a unos pedales y a una rueda como “cando” tú le das a la
máquina de coser, “non” sabes.
“Ai Gusefiña da miña alma, anaquiño de bola quente, flor
de toxo” dientitos “pequenos” como los de una peineta, “calamarsiño do Jrove,
repoliño de Candean, miña sereixiña de Beade…, ai xa case choro”.
“Non te arrecordas cando a ti cheirabache” el aliento
como una “leira recién posta a orta”, to te “prejuntaba… oxe comiches el
caldito de unto, e? e ti con esa cariña que Dios che deu, contestabasme que o
comeras”
Arrecibe una aperta deste que lo soi
“O teu Paquiño”
P.D.
“Prejuntalle a meu pai si pariu a marela”
Francisco Otero Crespo
Grupo Poético Brétema


No hay comentarios:
Publicar un comentario
" Piensa si lo que vas a decir es más hermoso que el silencio"