PANXOLIÑA DA LUZ

PANXOLIÑA DA LUZ

 

A luz era de ferro,

de brilos de puñais

e de ollos irados

e de lumes do inferno.

 

O sol era de sangue

e de escravos irredentos,

e a noite era tan escura

que morrían os luceiros.

 

A terra estaba inzada

de lobishomes e blasfemos,

e como non tiñan alma

de Deus non tiñan medo.

 

O aire era de chumbo

que afundía os sentimentos,

alá na caverna das tebras

que pechaba a mirada

a soñar novos tempos.

 

Ata que unha noite

rebeláronse as estrelas

peiteando os seus cabelos,

e polo carreiro que abriron

irradiou unha luz divina

que iluminou o firmamento.

 

Era a luz da luz

que emanaba do sorriso

do meniño Xesús

que naceu no portal de Belén

para a gloria dos pobres

e para a esperanza dos ricos.

Era a luz do Amor

de Deus recén nacido

que rubía brincando polos ollos

de tódolos nenos do mundo,

os seus amigos.

 

Serxio López

(Terceira Antoloxía do Grupo Poético Brétema)

3 comentarios:

Anónimo dijo...

Sergio, oxalá os ceos se revelen contra toda a maldade e a toleira human non acabe coa humanidade. Ceneme

teresa cariño dijo...

queridisimo compañero en estas fiestas para algunos tán alegres y para otros tan tristes tu poema es una parada al tiempo,nos hace reflexionar y meditar,gracias Sergio por tu poema.

Cachafeiro dijo...

Fermoso poema pero... onde está a gloria e onde a esperanza?

Publicar un comentario

" Piensa si lo que vas a decir es más hermoso que el silencio"

Powered by Dhn © 2008-2009 Grupo Brétema • Agrupación Poética Brétema de Vigo • Grupo Brétema
La Agrupación Poética Brétema de Vigo, Se reserva todos los Derechos.