COMA ME CHAMO

A meu pai chamábanlle o cuco,
a miña nai Cocaína,
a miña irma Cocaíña
e eu son Cucarandiña.

Nesta vida pasaxeira,
nesta pasaxeira vida,
morte e vida,
vida e morte.

Cal e a verdadeira
cando deixamos o mundo,
onde vamos na fuxida.

Esta noite e noite voa,
imos todos a belén
e veremos ao meniño
que naceu para o noso ben.

Imos todos para a aldea
porque aquí non esta ben,
Xesosiño esta durmido
e podémolo espertar.

Candela Fernández Mouriño
Grupo Poético Brétema

No hay comentarios:

Publicar un comentario

" Piensa si lo que vas a decir es más hermoso que el silencio"

Powered by Dhn © 2008-2009 Grupo Brétema • Agrupación Poética Brétema de Vigo • Grupo Brétema
La Agrupación Poética Brétema de Vigo, Se reserva todos los Derechos.